يه پنجره با يه قفس      يه حنجره بي هم نفس

سهم من از بودن تو     يه خاطرس همين وبس

تو اين مثلث غريب ستاره هارو خط زدم

دارم به اخر مي رسم از اون ور شهر اومدم

يه شب كه مثل مرثيه خيمه زده رو باورم

مي خوام تو اين سكوت تلخ صداتو از ياد ببرم

بذار كه كوله بارمو رو شونه ي شهر بذارم

بايد كه از اينجا برم فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو نگام شوق رسيدن تو تنم

تو حجم سرد اين قفس منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم از آرزوهاي محال

غصه ي ما تموم شده با يه علامت سوال؟؟؟

بذار كه كوله بارمو رو شونه ي شب بذارم

بايد كه از اينجا برم فرصت موندن ندارم