اي كه رفتي با خود دلي شكسته بردي

اين چنين به طوفان تن مرا سپردي

اي كه مهر باطل زدي به دفتر من

بعد تو نيامد چه ها كه بر سر من 

اي خداي عالم چگونه باورم بود

آنكه روزگاري پناه و ياورم بود

سايه اش نماند هميشه بر سر من

زير لب بخندد به مرگ و پر پر من

رفتي و نديدي كه بي تو شكسته بال و خسته ام

رفتي و نديدي كه بي تو چگونه پر شكسته ام

رفتي و نهادي چه آسان دل مرا به زير پا

رفتي و خيالت زماني نميكند مرا رها

اي به دل آشنا تا كه هستم بيا

  واي به من مگر نيايي